هر گوشه که نشستم، ترانه ای سرودم

هر حسی داشتم این جاس، همش تو این دفتره

هم لبریزه از خنده، هم اینکه از اشک تره

از غم دلتنگی تو، از شب و روز نوشتم

صدات کردم عزیز، گاهی گفتم بهشتم

نوشتم تا که روزی، منو یادت بیاره

بیا جلوش برش دار، قابلت رو نداره

ترانه هامو بردار، برای یادگاری

تا اینکه تو خلوتت، یادی از من بیاری

ترانه هامو بردار، هر روز بخون یکی شو

دوباره پیشم بیا، دلیل زندگی شو

ترانه هامو بردار، تا اینکه باورت شه

تو تموم لحظه هام، یادت بودم همیشه

ترانه هامو بردار، شاید بیشتر بشناسیم

تا با چشات ببینی، تو درس عشقت پاسیم

تو هر صفحه خاطره ات، تو هر بیتی اسمته

روحت همش پیشمه، اون که دوره جسمته

ترانه هامو بردار، تا خودت رو ببینی

تو اینه ترانه ام، تویی که بهترینی

ترانه هامو بردار، کوچکترین پیشکشه

برای ابراز عشق، جور منو می کشه

بهت می گه عزیزم، همیشه دوستت داشتم

جلوی چشمام بودی، هر جایی پا گذاشتم

هر رازی که نگفتم، نوشتم به ترانه

پیشکش تو عزیزم، حرف های عاشقانه...

وقت غروبه با هم، نشستم پشت میزم

ترانه های این جا، ما تو ان عزیزم

من هر چی که نوشتم، تو ذهنم موندگاره

هر لحظه هر جا باشم، تو رو یادم می یاره

هر حرفی داشتم با تو، تواین دفتر بسته اس

نگاش نکن ارومه، نبین ساکت نشسته اس

وقتی که بازش کنی، حرف رو سرت می باره

برای گفتنشون، به من نیاز نداره

اینه که وقت دیدار، حرفی ندارم انگار

جز ایکه بیا جلو، ترانه هات رو بردار.

                                                                     جمعه۱۴ تیر ماه ۱۳۸۷

حرمت عشق شکسته نیس، عاشقا پاک و صادق ان

تو دنیایی که من دارم، مستی گناه نیست ولیکن

عاشقای دنیای من، مست از جام شقایق ان

تو دنیایی که من دارم، آدما هنوز ادم ان

گرچه از هم دورن ولی، انگار همیشه با هم ان

تو سینشون درده ولی ، رو لب هاشون خنده و شور

رها تر از پروانه و ، آزاد ز اشک و ماتم ان

تو دنیایی که من دارم، تنهایی معنا نداره

سرنوشت روی لب هامون، نهال بوسه می کاره

تو دنیایی که من دارم، ترانه خون ها زیادن

سنگ هم ترانه خون می شه، دل سنگیشو جا می ذاره

تو دنیایی که من دارم، هیشکی نمی خواد بد باشه

نمی خواد حتی لحظه ای از قوم دیو و دد باشه

زندگی و زنده بودن، شعار دنیای منه

جایی نداره کسی که، زنده ولی جسد باشه

این دنیایی که من دارم، عالمی امن و راحته

از هیجان و شادی پر، خالی از هی چی عادته

این دنیایی که من دارم، بهشتیه روی زمین

پله پله تا به خدا، نردبون سعادته

تو دنیایی که من دارم، دل ها پرن از شادیا

یه عالم قشنگیه، با ادمای بی ریا

گرچه خیالیه ولی،واسه یکی حقیقته

تنها عالم موجوده ، واسه عرفان اریا

                                             جمعه ۲۷ اردیبهشت ۱۳۸۷

این لینک پایین اخرین مقاله چاپ شده ام رو نشون می ده...

 http://www.mobara.blogfa.com/post-8.aspx

دکتر محمد تقدیری...دوست عزیزم سخنگوی انجمن اسلامی دانشگاه شهرکرد پر کشید و ما رو در قفس غم رفتنش زندانی کرد...راهش پایدار و یادش تا همیشه گرامی

http://anjomaneslamisku.blogfa.com/post-4280.aspx

دوباره خنده های خیلی گران شد

دوباره شادی ها پنهان و دورند

دوباره غصه نزدیک و عیان شد

لبم خاموش و دل خالی ز حرفی

دوباره حال و روزم خود زبان شد

شه شادی شه شور وجورم

به انی منقلب گشت و شبان شد

به ناگاه خاطرات پیر رفتن

به انی زنده و باز هم جوان شد

به زور روزمرگی را حاشیه راند

همه عالم پیش چشمم نهان شد

جدایم کرد ز دنیا و ز ادم

بهار زندگی گویی خزان شد

مثال خوابی شاید یا که رویا

تن و روحم جدا از این زمان شد

شبح گشتم میان ادمک ها

که جانان رفت و تن خالی ز جان شد

ز ترس رفتنت اسودگی مرد

همانا رفتی و حالم همان شد

پریشانم در این نوشته حتی

نمی دانم نمی دانم چه سان شد

فقط دانم کمی از حال و روز

عرفان اریا اینک بیان شد.

                                                   ۴ شنبه،۱۸ اردیبهشت ۱۳۸۷

تقدیم به تنها عشق زندگیم....

دیگه چشم به ماه و سالم ندارم

دیگه چشم به راه فردا نمی شم

دیگه پا ندارم و پا نمی شم

دیگه از عشق،دیگه از دل نمی گم

دیگه مشتی حرف باطل نمی گم!!

دیگه دل به آرزو ها نمی دم

تو دلم به هیچ کسی جا نمی دم

دیگه از هیچ کسی یاری نمی خوام

دیگه بفض و گریه زاری نمی خوام

روزن نوری دیگه نمی بینم

شوقی و شوری دیگه نمی بینم

ادما به هم دیگه رحم ندارن

دیگه از مهربونی سهم ندارن

آدما دیگه ادم وار نمی شن

دیگه عاشقی بی آزار نمی شن

 ادما دیگه به هم راست نمی گن

دیگه فردا هم مال ماست نمی گن

آدما به هم دیگه دل نمی دن

دیگه به غرق شده ساحل نمی دن

آدما دیگه خوبی واسه هم نمی خوان

دیگه همزبون و همدم نمی خوان

جز خودشون کسی رو نمی بینن

دیگه فریاد رسی رو نمی بینن...

دیگه دنیا از جهنم بد تره

دیگه وقتشه که روحم بپره

دیگه هیچ آرزویی نیست تو سینه

دیگه دنیا تا ابد هم همینه

من می خوام برم رها شم،نباشم

می خوام از عالم و ادم جدا شم

دنیا و خوب و بدش مال شما

من می رم شاید خوب شه حال شما

من دیگه امید به حالم ندارم

دیگه چشم به ماه و سالم ندارم.

این ترانه ام رو تقدیم به دوستی که واسم خیلی عزیزه و روزی ۱۰ بار حداقل به یادش می افتم...ببین گلم،دیگه دو تیکه نیست...دوستت دارم چه باشی، چه نباشی...یه روزی نفست بودم اما الان فقط می خوام یه خاطره خوب تو ذهنت باشم..همون طور که تو هستی...بازم می گم..همیشه دوستت دارم..

                        بهمن ماه ۱۳۸۶

من اسیر تو شدم، تو اما از من رها

تو رفتی و گذاشتیم، تو زندون خاطره

این سرنوشت منه، همیشه از تو جدا

اگه بودی کنارم، حال من این طور نبود

زندونیه خاطره ام، یه مرده ی بی صدا

یه بغضی که شکسته، از سنگ دوریه تو

یه مجنون بی نشون، یه همدم این شبا

جوونه روی شاخه اس، پرنده هم رو درخت...

بهار قشنگه اما... بی تو نداره صفا

بهار من تو بودی، من عاشق تو شدم

من به تو دل سپردم، تو منو به غصه ها

                                                      ۲۰ اسفند ماه ۱۳۸۶

http://www.hiss.blogfa.com/post-21.aspx این یکی از مقاله هامه که چاپ شده البته مربوط به روز دانشجوست...

چرا غم ها مرا کردند نشانه؟

چرا هر چه ز غصه می گریزم

شود در آنی باز سویم روانه

چرا هر دم ز چشمم مثل باران

شود اشکی بر این گونه روانه

چرا درد مرا هیچ پایانی نیست؟

چه می خواهد ز من این غول خانه

دگر جان دعا کردن ندارم

نمی کند خدا مویم را شانه

پریشان زلف من در باد و طوفان

دلم شبگرد بیدار شبانه

نگاهم هر دمی جایی نشیند

مثال مرغکی بی آشیانه

امیدم چون بلور شیشه ای ترد

به زیر ضربه ی  گرز گرانه

آرزوی رهایی پیر شد و مرد

هنوز سلطان درد اما جوانه

تو را از آتش دل آگهی نیست

که در کوه تنم آتش نهانه...

چرا آسودگی بر من حرام شد؟

چرا با من چنین کرده است زمانه؟؟.

                                                                                  ۶ بهمن ۱۳۸۶

اين آخرين پست امسالمه...اينم خونه تكوني دلم بود..بياين با شادي و اميد به پيشواز سال جديد بريم...روزهاي خوبي براتو آرزو مي كنم...نو روز مبارك...روز و شب خوش...به فكر ساختن خاطره هاي خوب باشين،‌قربون همه شما...فعلا

این شب تاریک ما، دیگه سحر نداره

درسته که غصه ها، مسافر هر دلن

ولی این بار مسافر، عزم سفر نداره

مردم می گن گریه هات، از سر شور و شوقه!!

از دل ما عاشقا، هیشکی خبر نداره

گریه نکن آسمون، چیزی عوض نمی شه

نهال اشکای ما، دیگه ثمر نداره

نه باغبونی هست و ، نه خاک پاک دلا

درخت آرزو هم، یار جز تبر نداره

گریه نکن آسمون، رعد و برقم بی فایده ای

همه می دونن دیگه، تیرت خطر نداره

مهر و لطافت و شعر،برچسب ما عاشقاس

خشم و فریاد ما رو ، کسی باور نداره

سپاه صولت ما، با صد هزار تا سرباز

کشته شور عشق شد،دیگه نفر نداره

گریه نکن آسمون، بیا با هم بخندیم

به حال ما این روزا، کسی نظر نداره

خنده دوای درده، اشکاتو پاک کن عاشق

گریه نکن آسمون، گریه اثر نداره.

                                                         ۵ بهمن ماه ۱۳۸۶

لعنت به من اگه بخوام از نو رفاقت بکنم

رو اسم من یه خط بکش حامی تو عوض شده

لعنت به من اگه بخوام از تو حمایت بکنم

ای حس من یه گوشه ای برو که من نبینمت

داغون می شم اگه بخوام از تو اطاعت بکنم

شاید تو بی گناه باشی گناه من چیه آخه

که تو شعرام همیشه غم و روایت بکنم؟

درد و غم این دوری ها آتیش زده به جون من

باید که بی خیال بشم خودمو راحت بکنم

ماجرای با تو بودن تازه شروع شده ولی

آغاز این دفتر باید ختم حکایت بکنم

دیگه واسه موندن تو خواهش نمی کنم بدون

می خوام به زندگی بی تو دوباره عادت بکنم.

                                                                        شهریور ۱۳۸۶

                           ای واژه های سردرگم

                           ای قلمم ای حس من

نکته ها دارم در سرم

                         بیا قلم به دست من

بنشین به روی دفترم

                        واژه ها را ای حس بچین

                        به بهترین شکل برگزین

منم این جا یه داورم

                         پرنده ای بی بال و پر

بال بشین تا که بپرم

                                       بنویسین یه جوری که

                                        توی دلا اثر کنه

                                        یا اینکه لب ها رو خندون

                                           یا که چشا رو تر کنه

                                              بنویسین ٬خبر بدین 

                                                   از خودم و از آدما

                                                        که من غرقم توی پوچی

از همه جا بی خبرم

                                  بنویسین از عاشقی

                                  با هم بودن٬ از زندگی

                                  از لذت پروانگی

                                  دل سپردن٬ دلدادگی

                                   از هیجان یک بوسه

                                    بنویسین به سادگی

                                           بنویسین از اینکه ما

                                            داریم با هم غریب می شیم

                                             یه موجود عجیب می شیم

                                            یه روز با هم رفیق بودیم

                                            حالا داریم رقیب می شیم

                              بی تفاوت از کنار هم رد می شیم

                             نسل ما فکر خوبی نیست

                             بد جوری داریم بد می شیم

ای کاغذ های دفترم

هنوز نمی شه باورم

                          این همه نیرنگ و ریا؟!!

                             ای واژه های سردرگم

                            بگین به من و به مردم

                            که این حرفم حقیقته

                              با هم بودن غنیمته

                                      ای قلمم ٬ ای حس من

                                        بنویسین شاید یکی

                                        یه روز٬ یه جا٬ عوض بشه

                                         رها از این پوچ گرایی

                                        رها از این مرض بشه

                   همه با هم بنویسین٬ روی کاغذ های سفید

                   اگه غلط یا اشتباه

                   بی وزن یا که بی قافیه

                   شما گفتین حرفتونو

                    یکی شاید به خود بیاد

                    همین یکی هم کافیه

                           بنویسین رو دفترم

                                وقتی می خونه هر کسی٬ حک بشین توی ذهن اون

ای کاغذهای دفترم

                         ما ها باید عوض بشیم...ما ها٬ باید٬ عوض بشیم

ای کاغذهی دفترم

همینه حرف آخرم....ای کاغذهای دفترم.

                                                                         ۳ شهریور ۱۳۸۶

تو ذهن من واژه ها ، دوباره پنهون شدن

دوباره شب بیدارم، پریده خواب از سرم

دست می کشم دوباره، روی چشای ترم

دل دوباره گرفته ، نفرین به این روزگار

نفرین به عشق و عادت، لعنت به این شب تار

لعنت و نفرین به من، که دل دادم دوباره

دوس داشتنش دیوونه ، فایدده دیگه نداره

دوستت دارم این روزا، شاید یه جور بهونه اس

خشکه درخته احساس، خالی ز هر جوونه اس...

فردا می شه دوباره، باز نگی دل سپردی

نگی که دوستش داری، نگی دلم رو بردی

بی اعتنا به احساس، این طوری راحت تره

نگو یه بار دیگه...این  دفعه آخره.

                                                              دوشنبه ۱۵ مرداد ۸۶